Sponsors

bannerkluskens

advertentieversele14 01

Formulieren

De Zuiderling (Digital)

Hokkenbezoek naar Het-Zuiden

Op één dag na was het precies een jaar geleden dat we als "Driehoek" werden vereerd met een bezoek van onze vrienden uit het zuiden des lands.
Op zaterdag 15 mei van het vorig jaar bezocht nl. een delegatie van de sierduivenvereniging "Het Zuiden" een vijftal leden van onze vereniging in de regio Achterhoek. Bij die gelegenheid werd alvast een tegenbezoek gearrangeerd. Deze had plaats op zaterdag 14 mei j.l., waarvoor het gedegen programma ons ruimschoots van tevoren was toegezonden. Een twaalftal Driehoekers, aangevuld met een vriend van Dick Hamer uit het Midden-Oosten, toog die dag vanuit verschillende windrichtingen naar het Brabantse land. Mede om die reden was het nagenoeg uitgesloten om allemaal op hetzelfde moment op het eerste adres aan te komen. Omdat het Veluwse deel van het gezelschap rijkelijk vroeg in de buurt van het eerste adres dreigde aan te komen werd nog even overwogen om te temporiseren. Maar voordat het bewuste adres goed en wel in beeld kwam werd waargenomen dat de chef d'équipe van Het Zuiden, Henk Kluskens, gelijktijdig ging landen. Dus werd alle schroom afgeworpen en koers gezet naar het huis van de familie Cox in Waalre. Direct bij aankomst kwam de zo bekende Brabantse gastvrijheid al tot uiting, want tijdens de begroeting werd spontaan gezegd: "Kom snel binnen, gij komt hier nooit te vroeg!" Druppelsgewijs kwam vrij snel daarna de rest van het Driehoek-gezelschap binnen, zich enigszins verontschuldigend voor de iets latere aankomst, in een enkel geval te wijten aan een ietwat onwillige Tom-Tom, zo werd ons tenminste medegedeeld. In het programma stond vermeld dat Theo Cox drie soorten duiven op zijn hok had, nl. Oud Ned. Hoogvliegers, Vliegtipplers en Oorspronkelijke duiven. Dat mocht dan zo zijn, maar de man had nog vele andere soorten bijzondere vogels als Australische Kuifduiven, Groenvleugel- en Bronsvleugelduiven, diverse kleuren lachduiven etc., etc. En wat een prachtige tuin, helemaal omzoomd met klimop van minstens 2 meter hoog in een halve cirkel met daarvoor volières, terwijl de tuin in diezelfde halve cirkel werd omzoomd door een, met een nagelschaartje bijgewerkte, buxus-haag; een lust voor het oog. Toen de koffie met heerlijke vlaai werd geserveerd kwam nog een delegatie van het bestuur van Het Zuiden binnen, waaronder hun aimabele voorzitter René Verhallen. Wat een timing! Laatstgenoemde heette het Driehoek-gezelschap welkom, waarna de heer des huizes nog een quiz voor de bezoekers in petto had. Hij had een witte duif opgekooid en de vraag waswelk ras het betrof. Degene die het juiste antwoord zou geven werd nog een prijs in het vooruitzicht gesteld. Niemand van het gezelschap bleek evenwel bij machte het antwoord te geven dat Theo meende te weten. Meer dan driekwart van de "duivenkenners onder ons" hield het erop dat het om een witte postduif ging. Volgens de quiz-master hadden we hier echter te maken met een veldduif, althans volgens de hoger-opgeleiden in de (sier-)duivensport. Hoe het ook zij, de prijs, in de vorm van een kruik kruidenbitter, met de naam "'t Wolders Slokske" werd mij, in mijn hoedanigheid van voorzitter van De Driehoek, aangeboden. Ik heb de kruik, namens de club, in dank aanvaard en zal er voor zorgdragen dat hij koel blijft bewaard en tezijnertijd op één van de komende shows als prijs zal worden uitgezet. Dan krijgt hij ongetwijfeld alsnog een goede bestemming.
Na ruim een uur werd het volgende adres in Waalre, nl. van de familie Meurs, bezocht. Jan Meurs, die Duitse Modena's Gazzi, Akener Lakschild Meeuwen en Oud Duitse Meeuwen fokt, woonde een paar straten verder. Zijn hokken waren voornamelijk inpandig en daardoor kurkdroog, terwijl zijn hond, waarvan ik het merk even kwijt ben, duidelijk van zijn aanwezigheid blijk gaf. Hij zat in een soortgelijke ruimte als zijn gevleugelde buren. Maar..., een goede waakhond is, zeker in deze tijd, geen overbodige luxe. Om de verschillende rassen zo goed mogelijk te kunnen beoordelen had Meurs een aantal duiven in trainingskooien in de tuin opgesteld. Dat was een leuk gebaar. Ook op dit adres werden we gastvrij ontvangen; terwijl we gezellig voor de hokken vertoefden kwam de zon langzamerhand door en werd de temperatuur steeds aangenamer. Daarmee werd a.h.w. het startsein voor het bekende Driehoek-weer gegeven. Het was ook hier weer aangenaam keuvelen met heerdes huizes over onze wederzijdse hobby's.
Tegen half één werd het sein gegeven om richting Helmond te vertrekken, alwaar tevens de lunch zou worden geserveerd. We zouden geëscorteerd worden door (bestuurs-)leden van Het Zuiden, hetgeen achteraf gezien geen overbodige luxe bleek, aangezien op verschillende plaatsen wegreconstructies plaats hadden. Dit had o.m. tot gevolg dat we niet allemaal tegelijk op het derde adres arriveerden. Trouwens, de sightseeing door het Brabantse land had ook wel zijn charme. Uiteindelijk aangekomen bij het derde adres, nl. dat van Theo v/d Kimmenade, werd in één oogopslag duidelijk dat we iets bijzonders te zien zouden krijgen. Vanaf de parkeerplaats doemden al grote volières op. Maar voordat we tot bezichtiging konden overgaan werden we de bij het complex behorende "stamkroeg" binnen geloodst, waar men al druk doende was de lunch voor te bereiden. Ik denk dat ik namens alle deelnemers spreek als ik meld dat deze, in zeer gezellige sfeer verlopen, lunch voortreffelijk was; een Michelin-ster zou niet hebben misstaan. Tussen de gangen door heeft ondergetekende het bestuur van Het Zuiden bedankt voor het goede verloop van deze dag en daarbij werd de voorzitter, namens De Driehoek, een beker aangeboden, die door Verhallen in dank werd aanvaard. Daarna ging het vanzelfsprekend richting dierenverblijven; behalve Figurita Meeuwen en Duitse Nonnen werden de volières bevolkt door een verzameling vogels, die z'n weerga niet kende. Een prachtig gezicht met al die kleuren, waaronder vele soorten wildzang. Alles vloog en liep door elkaar terwijl het gezelschap er gewoon tussen wandelde; verder was er in diezelfde ruimte een vijver aangelegd met verschillende soorten vissen erin. Dit is in grote lijnen het beeld dat me is bijgebleven; ik zal ongetwijfeld nog diersoorten zijn vergeten van dit "Madurodam van Artis".
Na ruim anderhalf uur op deze bijzondere locatie te hebben vertoefd werd het tijd om René v/d Westerlo, eveneens woonachtig in Helmond, op te zoeken. De deuren van de duivenverblijven van v/d Westerlo, die fokker is van Lahores, Romagnolie duiven en Steiger- en Steller Kroppers, stonden gewoon open toen het gezelschap het achtererf betrad. Dat betekende dus dat z'n duiven vrij rond konden vliegen. Op het dak van de woning van de heer des huizes zat inmiddels een hele verzameling heerlijk te genieten van de zon, die op dat moment hoog aan de hemel stond. Het viel op dat de duiven erg rustig bleven, ook als het hok door vreemden werd betreden; wellicht heeft dit te maken met het karakter van deze rassen, hetgeen mij overigens niet bekend is. Verder sprong in het oog dat ook deze duivenhouder tevens liefhebber is van vogels, want naast het duivenhok stond een volière met o.a. goudvinken en sijsjes. Ook op dit adres werden we onthaald op de nodige hapjes en drankjes, die door sommigen werden genuttigd op een schaduw-plekje.
Hoe gezellig het ook was, na een uur moesten wij ons weer gereed maken voor een bezoek aan het vijfde en tevens ons laatste adres in het Brabantse. Dat was bij de Helmondse familie Janssen. In het programma stond vermeld dat Wim Janssen Kings en Oosterse Meeuwen fokt. Dat was echter enigszins achterhaald, want de Oosterse Meeuwen maakten geen deel meer uit van het duivenbestand. Wel een paar koppels Duitse Schoonheidspostduiven. Er was een aantal aspecten dat op dit adres in het oog sprong. Allereerst de parkachtige omgeving, waarin de duivenverblijven waren gesitueerd met verder daarin een prachtige vijver met Koikarpers; ook de zeer royale afmetingen van de duivenhokken vielen op. Daarbij komt dat er per afdeling maar een paar koppels Kings cq. Schoonheidspostduiven was gehuisvest. Dit laatste gegeven zou menig duivenliefhebber bij nader inzien moeten aanspreken, want laten we wel zijn: je hoeft in feite maar over enkele goede koppels van je favoriete ras te beschikken om de kwaliteit naar een hoger niveau te tillen..................... Het was een prachtig gezicht om met name de witte Kings op het nest te zien zitten; dit beeld had veel weg van een broedende kip. Ook op dit adres werden we uitgebreid van een natje en een droogje voorzien. Tijdens deze dag werden de vele bezienswaardigheden op de gevoelige plaat vastgelegd door Henk Kluskens van de zijde van Het Zuiden en onze Jan Bosch, die Hof-fotograaf Thijs van Schie verving; Thijs moest helaas verstek laten gaan i.v.m. gezondheidsproblemen. Rond 17.00 uur hebben we afscheid genomen van onze vrienden uit het zuiden.
Langs deze weg wil ik het bestuur van Het Zuiden nogmaals bedanken voor de organisatie van deze geweldige dag. Voorts is een woord van dank op z'n plaats aan het adres van de bezochte duivenvrienden en hun dames voor het aangename verblijf en de geboden gastvrijheid!
Apeldoorn, juni 2011
Jaap Mulder, voorzitter

Kalender Het-Zuiden

November 2019
Z M D W D V Z
1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30

Link1 | Link2 | Link3

Copyright © 2013. All Rights Reserved by Sierduivenclub Het-Zuiden